Podagrycznik pospolity (Aegopodium podagraria) jest to gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. Występuję w Europie i zachodniej Azji. Jest szkodnikiem nietypowym, zwanym także kozią stopą lub śnitką. Nietypowy, bo często lubiany, hodowany i pielęgnowany.

Bylina ta charakteryzująca się słabym zapachem marchwi. Posiada cienkie, sięgające nawet metra, wszędobylskie kłącza. Roślina ta ma prostą, bruzdową, w górze rozgałęzioną łodygę. Wzniesione łodygi sięgają często do wysokości 80 cm. Charakterystyczny, łatwo rozpoznawalny kwiatostan stanowiący baldach złożony, rozkwita od maja do września.

Podagrycznik bywa ceniony z uwagi na liście. Młode listki i ich ogonki ze swym aromatyczno-gorzkim smakiem zbierane wiosną i wczesnym latem, bywają dodatkiem do sałatek, wyśmienite są również do spożywania na surowo, bądź też jako baza do zup. Doskonałe w połączeniu z przeróżnymi warzywami czy przypieczonymi ziemniaczkami. Najsmaczniejsze bywają listki zbierane na przełomie marca i kwietnia, z kolei starsze nadają się na przyprawę.

Zwolenników podagrycznika często spotykamy wśród zielarzy. Zgniecione liście bywają wykorzystywane jako okłady w gojeniu ran i na ukąszenia owadów. Dawniej leczono nim podagrę, stąd nazwa. Okłady z młodego podagrycznika działają rozgrzewająco, poprawiają oddychanie skóry. Świeże liście można także zakwaszać, podobnie jak liście kapusty. Podczas zbierania rośliny należy zwrócić uwagę na właściwe rozpoznanie rośliny. Jest ona podobna do świerząbka korzennego, który nie jest używany ani w ziołolecznictwie, ani w praktyce kulinarnej.
Roślina ta często stosowana jest jako roślina kosmetyczna. Ze świeżego ziela można przygotowywać oczyszczające maseczki kosmetyczne, o działaniu rozgrzewającym i poprawiającym oddychanie skóry.

Podagrycznik pospolity jest byliną pospolitą na terenie całego kraju. Często jest wskaźnikiem gleb bogatych w próchnicę i azot. Rośnie w wilgotnych lasach, zaroślach, w ogrodach, przy płotach i ścianach budynków. Jest to także uporczywy chwast, ponieważ kłącza są łamliwe i łatwo odrastają z nich nowe rośliny. Doskonale rośnie na zaniedbanych działkach i z powodzeniem przenosi się na sąsiednie.

Najlepszym ratunkiem, stosowanym najczęściej bywa Roundup. Zastosujmy proporcję ćwiartka Roundupu na 10 litrów wody. Po pierwszym oprysku powinniśmy odczekać, kontrolując miejsce. W razie powrotu podagrycznika czynność powtórzmy. Bardzo często jednak pierwszy raz wystarcza. Pamiętajmy, by rozpocząć walką jak najwcześniej. Jeżeli dopuścimy do zakwitnięcia, zapas nasion, które dostały się do gleby zadba o ciągłość gatunku.

Jeżeli podagrycznik rośnie tuż obok cennych dla nas roślin nie wykonujmy oprysku. Zamiast tego ostrożnie posmarujmy przygotowanym roztworem każdą roślinkę. Pamiętajmy, by ten herbicyd używać z należytą ostrożnością. Nie wykonujmy oprysku, lub malowania mokrych liści. Jeśli nasz uporczywy gość rośnie na sąsiednich działkach wciąż ma jednak niestety szansę wrócić chyba, że sumiennie rozpoczniemy walkę z nim wraz z sąsiadami.